آیا مهم است که همیشه با فرزندانمان همدردی نشان دهیم؟

همدردی با فرزندان

نه، بسیاری از گفتگو هایی که با کودکانمان داریم، اتفاقی است.

اگر کودک بگوید ” مامان من تصمیم گرفتم امروز بعد از ظهر بعد از مدرسه به دیدن دیوید بروم.” لازم نیست که مادر اینگونه جواب دهد: ” پس تصمیم گرفتی امروز به دیدن رفیقت بروی.” ادای یک جملهً ساده حاکی از درک موضوع، کافی است. ” متشکرم که اطلاع دادی.”

همدردی زمانی ابراز می شود که کودک می خواهد شما چگونگی احساسش را درک کنید. انعکاس احساسات مثبت مسائل کمی را بار می آورد. برای والدین دشوار نیست هنگامی که فرزندشان با شور و شوق به آنان  می گوید که “امروز در امتحان، نوزده گرفتم!.” در پاسخ با همان شور و شوق بگوید” نوزده! چه عالی، الان باید خیلی خوشحال باشی! .”

به هنگام بروز عواطف منفی کودک است که مهارتهای ما لازم می افتد. در اینجاست که باید وسوسه های قدیمی خود برای نادیده انگاشتن احساسات و عواطف آنان و گرفتن نتایج اخلاقی از موضوع فائق آییم.

پدری می گفت آنچه که باعث شد نسبت به نیازهای عاطفی پسرش حساس تر شود، این بود که دریافت ناراحتی های عاطفی و نادیده انگاشتن آنها می تواند درست به اندازهً درد های جسمانی برای کودکش رنج آور باشد. مشاهده یک زخم یا بریدگی در زانوی فرزندش او را بر آن داشت که در آن لحظه نسبت به عواطف و احساسات کودکش توجه بیشتری نشان دهد و این درست همان چیزی بود که فرزندش می خواست.