ترس های شبانه کودکان

ترس های شبانه کودکان

ترس های شبانه کودکان

اغلب پدر و مادر ها گهگاهی که کودکانشان کابوس می بینند شروع به دلداری دادن به آنها می کنند. ولی ترس های شبانه با کابوس متفاوت هستند. آنها گاه و بیگاه رخ نمی دهند بلکه هرشب و بوقت خواب فرزند شما به آن دچار می شود وبه نظر می رسدکه با دلداری و قوت قلب دادن به کودک هم حل نمی شود.

ترس های شبانه کودکان نوعی اختلال خواب است که تظاهر بیشتری نسبت به کابوس دارد. اگرچه ترس های شبانه می تواند برای پدر و مادر ها نشانه ای باشد ولی اغلب نگران کننده و نشانه بیماری خاصی نیستند.

علائم و نشانه ها

اغلب کودکان یکی از رفتار های زیر را از خود بروز می دهند:

  • به ناگهان و سیخکی در تخت خود می نشینند
  • پریشان حال فریاد کشیده یا جیغ می کشند
  • تنفس و ضربان قلبشان سریع تر می شود.
  • تعرق
  • سرگردانی
  • ناراحت و ترسیده است

بعد از چند دقیقه یا برخی مواقع بیشتر کودک آرام شده و دوباره به خواب می شود. بر خلاف کابوس ها کودک در روز بعد چیزی را بخاطر نمی آورد چونکه در آن هنگام آنها در خواب عمیق بوده اند و آنها هیچگونه تصور ذهنی و خاطره ای از آن ندارند. 

 

 چه عواملی باعث آن میشوند

ترس های شبانه از بیش تحریکی سیستم عصبی مرکزی بهنگام خواب نشات می گیرند.

فرایند خواب طی چند مرحله اتفاق می افتد.ما در مرحله حرکت سریع چشم (Rapid Eye Movement-REM) رویا یا کابوس می بینیم. ترس های شبانه بهنگام خواب عمیق و در مراحلی غیر از REM رخ می دهند. ترس شبانه در واقع یک رویا نیست بلکه بیشتر شبیه یک واکنش ناگهانی در مقابل ترس است که بهنگام انتقال از یک مرحله خواب به مرحله دیگر رخ می دهد.

ترس های شبانه اغلب 2 تا 3 ساعت بعد از اینکه کودک بخواب می رود رخ می دهند. هنگامی که کودک از عمیق ترین مرحله خواب به مرحله سبک تر REM می رود.در اغلب اوقات این انتقال به آرامی اتفاق می افتد ولی در برخی موارد با واکنش همراه با ترس و ناراحتی کودک همراه خواهد بود که به آن ترسهای شبانه کودک می گویند.

 چه کسانی دچار آن می شوند

ترس های شبانه در بچه هایی گزارش شده است که:

  • خیلی خسته اند، بیمارند یا استرس دارند
  • مصرف یک داروی جدید را شروع کرده اند
  • در محیطی جدید یا دور از خانه هستند
  • کم خوابی داشته اند
  • بیش از حد کافئین مصرف کرده اند.

ترس های شبانه به ندرت اتفاق می افتند. تنها 3 تا 6 درصد کودکان به آن دچار می شوند. این در حالیست که اغلب بچه ها گاه و بیگاه دچار کابوس می شوند.

این ترس ها معمولا در کودکان 4 تا 12 ساله دیده می شود اگرچه مواردی بوده که حتی کودکان 18 ماهه را هم شامل می شده است. ترس های شبانه در پسر بچه ها اندکی بیشتر از دختر ها دیده شده است.

در برخی کودکان این ترس ها می تواند زمینه ارثی داشته باشد.یعنی کودکانی که یکی از اعضای خوانواده شان به این ترس ها یا انواع دیگر اختلال خواب مانند خواب گردی دچار بوده اند بیشتر در معرض ابتلا به آن قرار دارند.

یک کودک ممکن است یکشب یا شبهای متوالی دچار ترس شبانه شود. خوشبختانه در اغلب موارد با رشد دستگاه عصبی ترس های شبانه هم ناپدید می شوند.

چه کاری از دست والدین ساخته است

ترس های شبانه می تواند برای والدین بسیار آزار دهنده باشد. والدین ممکن است از اینکه نمی توانند کودک خود را آرام کنند احساس درماندگی نمایند.بهترین راه مقابله با آن این است که صبور باشید و در کنار کودک منتظر باشید تا بتدریج آرام گیرد. در اغلب موارد پس از دقایقی کودک دوباره بخواب خواهد رفت.

بهیچ وجه سعی نکنید که کودک را بیدار کرده یا هوشیار نمایید چونکه اغلب نتیجه عکس داده و مدت زمان بیشتری طول خواهد کشید تا کودک دوباره بخواب رود.

رفتار مشخصی برای مقابله با ترس های شبانه وجود ندارد ولی شما می توانید برای جلوگیری از آنها توصیه های زیر را بکار برید:

  • مراقب استرس های روزانه کودک خود باشید و سعی کنید آنها را کاهش دهید.
  • یک رویه و روتین منظم و در عین حال ساده برای خواب کودک خود تعریف کنید
  • اطمینان حاصل کنید که میزان استراحت کودک شما به اندازه کافی می باشد
  • اجازه ندهید که کودک بیش از اندازه خسته شود
  • اجازه ندهید که کودکان تا دیر وقت بیدار بمانند

اگر فرزند شما حول و هوش ساعت مشخصی دچار ترس می شود می توانید 15 تا 30 دقیقه قبل از آن او را از خواب بیدار نمایید. در برخی موارد این راهکار موثر واقع می شود.

آشنایی با مبحث ترس های شبانه می تواند نگرانیهای شما در این خصوص را کاهش داده و باعث شود که خود شما هم خواب راحتی داشته باشید. اما اگر این مشکل برای مدت مدیدی ادامه یافت با دکتر کودک خود مشورت نمایید تا در صورت نیاز شما را به یک متخصص معرفی نماید.

 

مقاله ای از دکتر النا پیرل بن جوزف- پزشک بیمارستان کودکان دوپونت، راکلند، ویلمینگتون آمریکا و محقق موسسه تحقیقاتی Selecta Biosciences

توجه: مقاله فوق صرفا جنبه آگاهی و آموزشی داشته و برای دریافت مشاوره تخصصی با پزشک مشاوره نمایید.